قانون مدنی برای این که یک قرارداد یا معامله معتبر باشد، شرط گذاشته که هر دو طرفی که وارد معامله میشوند، باید «اهلیت» داشته باشند. اهلیت یعنی توانایی قانونی برای انجام یک عمل حقوقی. این توانایی معمولاً با دو شرط به دست میآید: بالغ بودن (رسیدن به سن قانونی) و عاقل بودن (داشتن رشد عقلی و عدم ابتلا به جنون یا سفه). پس اگر کسی که هنوز به سن بلوغ نرسیده یا به حکم دادگاه محجور شناخته شده (مثل دیوانه یا سفیه) اقدام به خرید یا فروش یا هر نوع معامله دیگری کند، آن معامله از نظر قانونی باطل یا غیرقابلاجرا خواهد بود. یعنی نه فروشنده میتواند پول را نگه دارد و نه خریدار میتواند مال را تصاحب کند. در عمل، این ماده به این معناست که هر شخصی پیش از امضای قرارداد باید از اهلیت طرف مقابل اطمینان حاصل کند. اگر بعداً معلوم شود که یکی از طرفین در زمان معامله اهلیت نداشته، دادگاه میتواند معامله را باطل اعلام کند و هر چیزی که رد و بدل شده به وضع اولیه بازگردانده میشود.