برای اینکه یک عمل در قانون «اکراه» (یعنی وادار کردن کسی به انجام کاری با تهدید و ترس) شناخته شود، لازم است که طرف مقابل صریحاً یا با رفتاری که نشانه تهدید است، شما را بترساند. اگر شما صرفاً از کسی میترسید، مثلاً به خاطر سابقه یا شخصیت او، اما آن شخص هیچ حرف یا اقدامی علیه شما نکرده باشد، این ترس در نظر قانون اکراه نیست. در نتیجه، اگر در چنین شرایطی معاملهای انجام دهید، نمیتوانید بعداً ادعا کنید که از روی اکراه بوده و آن را بر هم بزنید. در واقع، قانون برای پذیرش اکراه، نیاز به یک تهدید بیرونی و مشخص دارد، نه صرف ترس درونی شما.