این ماده میگوید اگر کسی تهدید شود ولی بداند طرف مقابل توان انجام تهدیدش را ندارد، یا خودش بتواند بدون سختی زیاد جلوی تهدید را بگیرد و معامله را انجام ندهد، از نظر قانون «مُکرَه» (کسی که تحت اجبار کاری کرده) به حساب نمیآید. یعنی در چنین شرایطی، معاملهای که انجام میدهد به خاطر اکراه باطل نمیشود. برای مثال، اگر کسی تهدیدتان کند که خانهتان را آتش میزند ولی بدانید او کبریت هم ندارد، یا خودتان بتوانید به راحتی پلیس خبر کنید و جلویش را بگیرید، دیگر نمیتوانید ادعا کنید از روی ترس معامله کردهاید. قانون اینجا بین تهدید واقعی و تهدید توخالی یا قابل دفع فرق میگذارد. نتیجه این است که اگر ثابت شود شما از تهدید آگاه بودهاید و میتوانستید جلویش را بگیرید، معاملهای که انجام دادهاید الزامآور خواهد بود و نمیتوانید بعداً به بهانه اکراه آن را به هم بزنید.