اگر کسی طرف معامله را تهدید کند که به جان یا آبروی خودش یا بستگان نزدیکش مثل زن و شوهر، پدر و مادر، یا فرزندانش آسیب میزند، این تهدید «اکراه» محسوب میشود. اکراه یعنی فشار روانیای که شخص را از روی ترس وادار به انجام معاملهای میکند که در حالت عادی انجام نمیداد. معاملهای که با چنین تهدیدی انجام شود، از نظر قانونی معتبر نیست و طرفی که تهدید شده میتواند آن را بر هم بزند. قانون نگفته که حتماً اعضای درجه یک خانواده مثل پدر و مادر یا فرزند باشند؛ هر کسی که عرفاً جزو نزدیکان طرف محسوب شود، مثل برادر یا خواهر هم میتواند مشمول این حکم شود. تشخیص «نزدیکی» را قانون به عرف واگذار کرده، یعنی باید دید در جامعه چه کسانی آنقدر به شخص نزدیک هستند که تهدید به جان یا آبرویشان باعث ترس جدی و وادار کردن او به معامله شود.