اجبار یا تهدیدی که باعث بشود کسی بر خلاف میل خودش قراردادی ببندد یا کاری انجام دهد، از نظر قانون «اکراه» نام دارد. اما هر تهدیدی اکراه محسوب نمیشود؛ تهدید باید آنقدر جدی باشد که یک انسان معمولی و آگاه را بترساند و تحمل آن برایش ممکن نباشد. این تهدید میتواند نسبت به جان، مال یا آبروی خود شخص یا نزدیکانش باشد. قانون در تشخیص اکراه به ویژگیهای فرد تهدیدشده هم توجه میکند. یعنی سن، جنسیت، شخصیت و اخلاق او در نظر گرفته میشود. برای مثال، تهدیدی که یک مرد جوان را نمیترساند، ممکن است برای یک زن مسن یا یک نوجوان ترسناک باشد. پس قاضی باید ببیند آیا تهدید با توجه به شرایط شخص، واقعاً قابل تحمل نبوده یا نه. نتیجه اکراه این است که اگر کسی تحت تأثیر چنین تهدیدی قراردادی ببندد، آن قرارداد باطل نیست، بلکه «غیرنافذ» محسوب میشود؛ یعنی تا زمانی که شخص تهدیدشده آن را تأیید نکند، اثری ندارد. این ماده مبنای تشخیص اکراه را مشخص میکند و بقیه شرایط در مواد بعدی قانون مدنی آمده است.