اگر در هنگام خرید یا فروش یا هر قرارداد دیگری، طرف معامله را با شخص دیگری اشتباه بگیرید، این اشتباه بهتنهایی باعث باطل شدن معامله نمیشود. یعنی اگر شما تصور میکردید با شخص «الف» معامله میکنید ولی بعداً معلوم شود که طرف شما شخص «ب» بوده، قرارداد همچنان معتبر است. دلیل این حکم آن است که در بسیاری از معاملات، هویت طرف مقابل اهمیت چندانی ندارد و اصل بر اعتبار قرارداد است. با این حال، یک استثنای مهم وجود دارد: اگر شخصیت طرف آنقدر برای شما مهم بوده که بدون توجه به آن، اصلاً حاضر به انجام معامله نمیشدید، در این صورت اشتباه در شخص باعث بطلان عقد میشود. برای مثال، اگر کسی بخواهد نقاشیهایش را فقط به یک گالریدار خاص بفروشد و بعداً بفهمد که با شخص دیگری قرارداد بسته، این معامله باطل است. اثبات این موضوع بر عهده کسی است که ادعای بطلان میکند و باید نشان دهد که شخصیت طرف، «علت عمده» عقد بوده، نه صرفاً یک انگیزه معمولی. در عمل، دادگاهها برای پذیرش این استثنا سختگیری میکنند. معمولاً در معاملات روزمره مثل خرید خانه یا ماشین، اشتباه در شخص باعث بطلان نمیشود، مگر اینکه طرف معامله ویژگی منحصربهفردی داشته باشد که بدون آن، قرارداد اصلاً منعقد نمیشد. این حکم در تمام قراردادها - اعم از بیع، اجاره، صلح و غیره - جاری است.