برای اینکه یک قرارداد یا معامله درست بسته شود، باید پیشنهاد و قبول با هم هماهنگ باشند. یعنی آنچه که خریدار یا یکی از طرفین به عنوان پیشنهاد میدهد، طرف دیگر دقیقاً همان را بپذیرد. اگر کسی بگوید «خانهام را میفروشم» و دیگری بگوید «اجاره میکنم»، این دو توافق نیستند و معاملهای شکل نمیگیرد. این هماهنگی میتواند با هر وسیلهای باشد: با گفتار، با اشاره، یا حتی با رفتار و عمل. مهم این است که هر دو طرف منظور یکدیگر را درست بفهمند و روی یک چیز مشخص توافق کنند. اگر در قصد و نیت طرفین اختلاف باشد، مثلاً یکی فکر کند ملکی را خریده و دیگری فکر کند آن را اجاره داده، معامله از پایه باطل است. نتیجه این قانون این است که تا پیشنهاد و قبول کاملاً با هم جور نباشند، هیچ تعهدی ایجاد نمیشود. بنابراین در هر معاملهای، باید دقت کنید که منظور طرف مقابل را درست متوجه شدهاید و او هم همان چیزی را پذیرفته که شما در نظر داشتهاید.