اگر شخصی به دلیل لال بودن یا مشکل جسمانی دیگر نتواند حرف بزند، انجام حرکات و اشاراتی که به روشنی نشاندهندهی قصد او برای انجام یک قرارداد یا معامله باشد، از نظر قانون معتبر است. این حکم هم برای حالتی که هر دو طرف معامله توانایی سخن گفتن ندارند و هم برای حالتی که فقط یکی از آنها دچار این مشکل است، کاربرد دارد. چیزی که اهمیت دارد این است که اشاره باید به قدری روشن و آشکار باشد که طرف مقابل و دیگران به راحتی منظور او را بفهمند. مثلاً تکان دادن سر به نشانهی قبول یا رد یک پیشنهاد، یا اشارهی دست برای پرداخت مبلغی، اگر همراه با اوضاع و احوالی باشد که قصد را برساند، عقد را معتبر میکند. در نتیجه، این افراد میتوانند مانند دیگران در جامعه قرارداد ببندند و حقوق و تعهدات ناشی از آن را داشته باشند.