قراردادها همیشه برای هر دو طرف یکسان نیستند. گاهی یک عقد برای یکی از طرفین الزامآور و لازمالاجراست، یعنی آن شخص نمیتواند به تنهایی آن را برهم بزند، اما برای طرف دیگر جایز و قابل فسخ است. مثلاً در عقد وکالت، وکیل میتواند هر وقت بخواهد وکالت را کنار بگذارد (جایز)، اما موکل ممکن است نتواند به همین راحتی وکالت را لغو کند. این ویژگی در عمل به طرفها اختیارات متفاوتی میدهد و باید در زمان انعقاد قرارداد به آن توجه کرد.