در قانون مدنی، قراردادها به دو دسته تقسیم میشوند: عقد لازم و عقد جایز. عقد جایز قراردادی است که به هریک از طرفین (فروشنده و خریدار، موجر و مستاجر و ...) این اختیار را میدهد که هر زمان که بخواهند، بدون نیاز به رضایت طرف دیگر، آن را فسخ یا به اصطلاح بر هم بزنند. برای مثال، قرارداد وکالت یا عاریه از جمله عقود جایز هستند. نکته مهم در این نوع قراردادها این است که حق فسخ برای هر دو طرف وجود دارد و محدود به زمان یا دلیل خاصی نیست. یعنی هر یک از طرفین میتواند در هر لحظهای که اراده کند، قرارداد را یکطرفه لغو کند. این ویژگی باعث میشود عقد جایز برخلاف عقد لازم، پایداری و ثبات کمتری داشته باشد. البته باید توجه داشت که اعمال این حق فسخ نباید به حقوق طرف دیگر آسیب بزند. گاهی فسخ ناگهانی یک عقد جایز میتواند موجب ضرر و زیان طرف مقابل شود که در این صورت، قانون راههایی برای جبران این خسارت پیشبینی کرده است.