در قانون مدنی، عقود به دو دسته کلی تقسیم میشوند: عقود لازم و عقود جایز. عقد لازم قراردادی است که پس از بسته شدن، هیچیک از طرفین (فروشنده یا خریدار، موجر یا مستأجر و...) بهتنهایی نمیتوانند آن را برهم بزنند یا یکطرفه فسخ کنند. مگر در مواردی که خود قانون صراحتاً اجازه فسخ داده باشد، مانند خیار عیب یا خیار غبن. این ماده برای ایجاد ثبات در معاملات وضع شده است. وقتی طرفین پای یک قرارداد مینشینند و آن را امضا میکنند، باید به تعهدات خود پایبند بمانند و نمیتوانند صرفاً به دلیل پشیمانی یا تغییر نظر، از قرارداد خارج شوند. در غیر این صورت، طرف مقابل میتواند از طریق مراجع قانونی اجرای تعهدات را بخواهد. البته قانونگذار استثناهایی را هم پیشبینی کرده که به آنها «خیارات» میگویند. در مواردی مثل معیوب بودن کالا، فریب در معامله یا شرط فسخ در خود قرارداد، طرف زیاندیده میتواند قرارداد را فسخ کند. اما تا زمانی که هیچیک از این موارد پیش نیامده، عقد «لازم» محسوب میشود و هیچکس حق برهم زدن آن را ندارد.