قراردادی که بین افراد بسته میشود، چه شفاهی و چه کتبی، وقتی عقد نام دارد که دو طرف یا چند طرف در برابر هم تعهدی بپذیرند و طرف مقابل هم آن تعهد را بپذیرد. برای مثال اگر کسی به دیگری قول بدهد که خانهاش را بفروشد و دیگری هم قبول کند، این توافق یک عقد است. در این حالت، فرد فروشنده متعهد به انتقال خانه میشود و خریدار متعهد به پرداخت پول. نکته کلیدی در این تعریف، وجود «ایجاب و قبول» است. یعنی پیشنهاد از سوی یک نفر (یا چند نفر) باید با رضایت و پذیرش طرف دیگر (یا دیگران) همراه باشد. اگر کسی تعهدی بدهد اما طرف مقابل آن را نپذیرد، عقدی شکل نمیگیرد وجود تعهد دوطرفه یا چندطرفه برای شکلگیری عقد ضروری است. در قانون مدنی ایران، این ماده پایه و اساس همه قراردادهاست. پس هر توافقی که موجب ایجاد تعهد برای یک یا چند نفر در برابر دیگران شود و با قبول آنها همراه باشد، از نظر حقوقی عقد محسوب میشود و آثار قانونی خود را دارد.