اگر کسی از بستر دریا یا اقیانوس، جواهری مانند مروارید یا مرجان را بیرون بیاورد، مالک آن جواهر میشود. این حکم مخصوص کسی است که خودش زحمت استخراج را کشیده باشد، نه کسی که مثلاً آن را از دیگری بخرد یا پیدا کند. برای مثال، یک غواص که مرواریدی را از صدف درون آب جدا میکند، مالک آن مروارید است. اما در مورد اشیایی که خود آب دریا به ساحل میآورد - مثل قطعات جواهر، صدفهای قیمتی یا حتی اشیای دیگر - مالکیت از آن کسی است که آن را از روی ساحل برمیدارد یا به اصطلاح حقوقی «حیازت» میکند. حیازت یعنی برداشتن و به تصرف درآوردن یک شیء بدون مالک. بنابراین اگر جواهری را روی شنهای ساحل ببینید و آن را بردارید، مالک آن میشوید، حتی اگر قبلاً مالکی نداشته است. تفاوت این دو حالت در این است که در حالت اول، مالکیت با انجام عمل استخراج به دست میآید و در حالت دوم، صرف برداشتن از ساحل کافی است. در هر دو صورت، نیازی به اجازه از دولت یا افراد دیگر نیست، مگر اینکه قوانین خاصی برای مناطق حفاظتشده یا انحصاری وجود داشته باشد که محدودیت ایجاد کند.