هر شخصی که در زمین خودش یا در زمینهای مباح (زمینهایی که مالک خصوصی ندارند و متعلق به دولت یا عموم هستند) دست به حفر قنات یا چاه بزند و قصدش این باشد که مالک آن آب شود، به محض اینکه به آب برسد یا چشمهای را جاری کند، مالکیت آن آب برایش ثابت میشود. منظور از «قصد تملک» این است که فرد با نیت مالک شدن آب، کار حفر را شروع کرده باشد. در مورد زمینهای مباح، تا زمانی که حفرکننده به آب نرسیده، کار او در مرحله «تحجیر» قرار دارد. تحجیر یعنی اقداماتی مانند کندن یا علامتگذاری که نشاندهنده قصد آباد کردن و تملک است، ولی هنوز مالکیتی ایجاد نمیکند. پس اگر کسی در زمین مباح چاهی بکند ولی به آب نرسد، تنها حق اولویت برای ادامه کار را دارد و مالک آب یا زمین نمیشود. در نتیجه، مالکیت آب در این ماده منوط به دو شرط است: اول، قصد تملک داشتن، و دوم، رسیدن به آب یا جاری کردن چشمه. تا این دو شرط محقق نشود، مالکیتی به وجود نمیآید و کار در حد تحجیر باقی میماند.