اگر فردی قصد داشته باشد زمین بایری را در حاشیهٔ یک رودخانه آباد و قابل کشت کند، حق استفاده از آب آن رودخانه را ندارد مگر اینکه دو شرط همزمان برقرار باشد: اولاً آب رودخانه به اندازهای فراوان باشد که با برداشت آب توسط او، به کشاورزان قدیمیتر که از قبل از این آب استفاده میکردند آسیبی نرسد. ثانیاً استفادهٔ جدید باعث تنگتر شدن حقابهٔ آنها نشود. در عمل، اگر آب رودخانه کمبار باشد یا اگر صاحبان زمینهای مجاور که پیش از این از رودخانه آب میگرفتند دچار کمبود آب شوند، حق بردن آب برای زمین جدید وجود ندارد. حتی اگر زمین تازهاحیا شده در ارتفاع بالاتری نسبت به زمینهای دیگر قرار داشته باشد و از نظر فنی امکان انتقال آب راحتتر باشد، باز هم این حق ایجاد نمیشود. نتیجهٔ حقوقی این ماده آن است که اولویت بهرهبرداری از آب رودخانه با مالکان قدیمیتر است و هرگونه احیای جدید زمین در حاشیهٔ رودخانه باید به گونهای باشد که به حقوق مکتسبهٔ آنها لطمه نزند. در غیر این صورت، اقدام به بردن آب برای زمین جدید غیرمجاز محسوب میشود.