این ماده دربارهٔ حق آبهای است که از رودخانه برای زمینهای کشاورزی یا باغها استفاده میشود. اگر در کنار یک رودخانه چند قطعه زمین وجود داشته باشد که در زمانهای متفاوت احیا (آمادهٔ کشت) شدهاند، آنکه زودتر احیا شده در استفاده از آب رودخانه بر زمینی که دیرتر احیا شده اولویت دارد. این اولویت حتی اگر زمین دیرتر احیا شده بالاتر از زمین اول (در مسیر رودخانه) قرار گرفته باشد هم برقرار است. منظور از «مقدم شدن در آب» این است که صاحب زمین قدیمیتر میتواند به میزان نیاز خود از آب رودخانه استفاده کند و حق زمین بعدی محدود به آب باقیمانده است. این قاعده بر اساس تقدم زمانی در احیا و آبادانی زمین شکل گرفته و هدفش تشویق به آبادانی زودهنگام اراضی و جلوگیری از ضرر کسی است که زودتر زمین را احیا کرده. در عمل اگر اختلافی پیش بیاید، دادگاه با بررسی تاریخ احیای هر زمین (که معمولاً با سند مالکیت یا گواهیهای رسمی ثابت میشود) حق تقدم را تعیین میکند. پس اگر زمینی دیرتر احیا شده باشد، حتی اگر در بالادست رودخانه باشد، نمیتواند با استناد به موقعیت بالادستی خود، حق آبهٔ زمین پاییندست را که زودتر احیا شده نادیده بگیرد.