این قاعده برای مواقعی وضع شده که آب یک نهر به اندازهای نیست که همه زمینهای اطراف آن را سیراب کند و مالکان این زمینها هم نمیتوانند ثابت کنند که کدامیک از آنها در زمان قدیمتر حق آبیاری داشته است. در چنین شرایطی، قانون به جای ایجاد دعواهای بینتیجه، یک قانون ساده و عملی وضع کرده: هر زمینی که به سرچشمه آب نزدیکتر باشد، اولویت دارد. یعنی مالک زمین بالادست میتواند به اندازه نیاز زمینش آب بردارد و بعد از آن، نوبت به زمین پاییندست میرسد. این اولویت فقط به خاطر نزدیکی به منبع آب است و ربطی به قدمت مالکیت یا بزرگی زمین ندارد. منظور از «قدر حاجت» هم همان مقدار آبی است که برای آبیاری عادی آن زمین لازم است، نه بیشتر. اگر بعد از آبیاری زمین بالادست باز هم آب باقی ماند، آن آب به زمین پاییندست تعلق میگیرد.