نهرهای مباحه به جریانهای آبی اطلاق میشود که مالک خصوصی ندارند و در اختیار عموم مردم قرار دارند، مانند رودخانههای طبیعی و چشمههای عمومی. طبق این ماده، هر شخصی میتواند برای آبیاری زمین کشاورزی خود یا تأمین آب آسیاب و سایر نیازهایش از این نهرها استفاده کند. این حق شامل کندن جوی یا کانال فرعی از نهر اصلی برای رساندن آب به ملک خود نیز میشود. مهم این است که این حق محدود به اراضی مجاور نهر نیست و هر کس در هر نقطهای از مسیر نهر میتواند از آن بهرهبرداری کند، البته تا جایی که به حقوق دیگران آسیب نزند. استفاده از نهرهای مباحه نیازی به اجازه دولت یا افراد دیگر ندارد، اما باید به گونهای باشد که مانع استفاده دیگران از آب نشود. در عمل، این ماده به مالکان زمینها و صاحبان صنایع و تأسیسات وابسته به آب این امکان را میدهد که نیاز آبی خود را از منابع عمومی تأمین کنند. با این حال، اگر نهر مباح از زمین کسی عبور کند، مالک آن زمین نمیتواند مانع عبور آب یا استفاده دیگران از آن شود، زیرا این نهر متعلق به عموم است.