وقتی شرکا در یک نهر مشترک هستند و سهم هر یک از آب مشخص و جدا شده است، اگر این سهم جدا شده وارد کانال یا جوی مخصوص به یکی از آنان شود، مالکیت آن شخص بر آن آب قطعی میگردد. یعنی از آن لحظه به بعد، آن آب دیگر متعلق به همه شرکا نیست و فقط مال همان شخص است. او میتواند هر نوع تصرفی که بخواهد در آن آب انجام دهد، مانند فروش، هدیه، یا استفاده شخصی، بدون نیاز به اجازه دیگران. این حکم برای جلوگیری از اختلاف و شفافسازی مالکیت آب پس از تقسیم عملی است.