اگر فردی برای بهرهبرداری از آبهای عمومی (مانند رودخانه یا چشمه) اقدام به حفر جوی یا کانال کند، آبی که از این طریق وارد جوی یا کانال میشود متعلق به او خواهد بود. این مالکیت به این معناست که هیچکس بدون اجازه او نمیتواند از آن آب برای آبیاری زمین خود یا منشعب کردن جوی دیگری استفاده کند. منظور از «حیازت میاه مباحه» یعنی برداشت و تصاحب آبهایی است که در مالکیت خصوصی کسی نیست و همگانی محسوب میشود. این حکم برای کسانی کاربرد دارد که با صرف هزینه و زحمت، مسیر آبی را ایجاد کردهاند و به این ترتیب آب را به تصرف خود درآوردهاند. در نتیجه، آب موجود در آن مجرا مانند مالکیت خصوصی آن فرد محسوب میشود و تصرف دیگران در آن بدون رضایت او مجاز نیست. اگر کسی بدون اذن مالک از این آب استفاده کند، عملاً به حق مالکیت او تجاوز کرده و ممکن است مسئول جبران خسارت وارده باشد.