این ماده دربارهٔ کسی است که در زمینی که مالک خصوصی ندارد (زمین مباح) اقدام به حفر نهر یا جوی آبی میکند. اگر این نهر را به یک رودخانهٔ طبیعی متصل کند، در واقع آن نهر را از حالت بایر و بیاستفاده درآورده (احیاء کرده) و مالک آن میشود. پس از اتصال، نهر جزو دارایی او محسوب میشود و دیگران بدون اجازهٔ او نمیتوانند از آن استفاده کنند. ولی تا زمانی که نهر به رودخانه راه پیدا نکرده و آب در آن جاری نشده، وضعیت فرق میکند. در این مرحله، کار او فقط «تحجیر» است یعنی تنها نشانهگذاری و آمادهسازی زمین، نه احیاء کامل. تحجیر حق تقدم ایجاد میکند نه مالکیت؛ یعنی او اولویت دارد که کار را تمام کند ولی مالک نهر محسوب نمیشود و اگر دیگری بدون اجازه از آن استفاده کند، تخلفی نکرده است. پس نتیجهٔ عملی این است: مالکیت نهر منوط به اتصال فیزیکی آن به رودخانه است. تا پیش از اتصال، شخص فقط حق اولویت دارد و باید کار را به پایان برساند تا مالک شود. این ماده میان دو مرحلهٔ «تحجیر» (آمادهسازی) و «احیاء» (بهرهبرداری کامل) تمایز روشنی میگذارد.