این ماده تعریف حقوقی «حیازت» را بیان میکند. حیازت به معنای به دست آوردن و مسلط شدن بر چیزی است که مالک ندارد. این تسلط میتواند به دو صورت انجام شود: یا شخص مستقیماً آن چیز را تصاحب کند و تحت اختیار خود درآورد، یا مقدمات و وسایلی را فراهم کند که به او امکان تصرف و تسلط کامل بر آن چیز را بدهد. برای مثال، کسی که آب یک جوی را به زمین خود هدایت میکند یا مرتعی را برای چرای دام محصور مینماید، عمل حیازت را انجام داده است. اثر حیازت، ایجاد مالکیت برای حیازتکننده بر آن مال مباح (مالی که مالک ندارد) است. اما این مالکیت تا زمانی ادامه دارد که شخص بر آن چیز تسلط و استیلا داشته باشد. به محض اینکه فرد آن را رها کند یا سلطه خود را از دست بدهد، مالکیت او نیز از بین میرود و آن شیء دوباره مباح و قابل تملک توسط دیگران میشود. توجه داشته باشید که حیازت فقط بر اموال مباح و بدون مالک قابل اعمال است، نه اموال خصوصی یا دولتی. همچنین، صرف نگاه کردن یا نزدیک شدن به یک مال مباح، حیازت محسوب نمیشود و مالکیت ایجاد نمیکند. عمل حیازت باید به صورت عینی و ملموس انجام شود که عرفاً نشاندهنده قصد تملک و تسلط فرد باشد.