اگر زمینی بایر و بدون مالک باشد (موات و مباحه) و کسی با صرف هزینه و کار آن را به زمین قابل استفاده تبدیل کند (احیاء)، مالک آن بخش از زمین میشود. این قانون به کسانی اجازه میدهد که زمینهای بلااستفاده را آباد کنند و در ازای زحمت خود، مالکیت آن را به دست آورند. منظور از احیاء، عملیاتی مانند شخم زدن، آبیاری کردن یا ساختن بنا بر روی زمین است که آن را برای کشاورزی یا سکونت مناسب میکند. پس از احیاء، شخص باید زمین را به نام خود ثبت کند تا مالکیتش رسمی شود؛ در غیر این صورت ممکن است بعداً ادعاهای دیگران مطرح شود.