زمینهای بایر و رها شدهای که مالک خصوصی ندارند و جزو اموال عمومی محسوب میشوند، با انجام کارهایی که در عرف مردم آباد کردن به حساب میآید، قابل تملک میشوند. این کارها میتواند شامل کشاورزی، کاشت درخت، ساختمانسازی یا هر اقدام مفید دیگری باشد که زمین را از حالت بایر خارج کرده و برای بهرهبرداری آماده کند. کسی که چنین زمینی را احیا میکند، عملاً مالک آن میشود و میتواند از آن استفاده کند. منظور از «موات» زمینهایی است که قبلاً آباد نبوده یا از آبادانی افتادهاند و «مباح» هم به زمینهایی گفته میشود که در مالکیت هیچ شخص یا نهادی نیستند. نتیجه عملی این ماده این است که اگر فردی با سرمایه و تلاش خود، زمین بایری را آباد کند، قانون این اقدام را بهعنوان یک سبب مالکیت میپذیرد. البته باید توجه داشت که این احیا باید مطابق عرف و به صورت معمول انجام شود، نه کارهای بیاثر یا صوری.