قانون گذار در این ماده چهار راه اصلی را معرفی کرده که شما میتوانید به وسیلهٔ آنها مالک چیزی بشوید. راه اول آباد کردن زمینهای بایر و مرده است؛ مثلاً اگر زمینی را که مالک ندارد و کسی هم در آن کشت و کاری نکرده به حالت قابل استفاده درآورید، مالک آن خواهید شد. دوم، برداشتن و تصاحب چیزهایی است که مالک مشخصی ندارند و همه میتوانند از آنها استفاده کنند، مثل ماهیهای دریا یا گیاهان خودروی کوه. سومین راه قراردادهایی مثل خریدوفروش و اجاره یا تعهداتی مثل ضمانت است که بر اساس توافق دو طرف، مالکیت منتقل میشود. چهارمین و آخرین راه هم گرفتن حق شفعه در جایی است که شریک سهم خود را به بیگانه بفروشد و شریک دیگر بتواند آن را تملک کند. در نهایت، انتقال مالکیت از طریق ارث که پس از مرگ شخص، اموالش به بازماندگاناش میرسد نیز در این ماده پیشبینی شده است. بنابراین این ماده در واقع چهارچوب کلی منابع تملک را در حقوق ایران مشخص میکند و هر راهی که منجر به مالکیت میشود خارج از این عناوین نخواهد بود.