این ماده به موضوع حقوق همسایگی در مالکیت میپردازد. اصل کلی این است که هر مالکی میتواند در ملک خود هر نوع تصرفی انجام دهد، اما اگر این تصرف باعث زیان یا ضرر برای همسایه شود، ممنوع است. این قاعده برای حفظ آرامش و جلوگیری از اختلافات میان همسایگان وضع شده است. با این حال، ماده دو استثنا را پیشبینی کرده است: نخست، اگر تصرف برای برطرف کردن نیاز خود مالک باشد، مانند بازسازی یا تعمیر ساختمان خود؛ دوم، اگر تصرف برای دفع ضرر از خود مالک باشد، مثلاً برای جلوگیری از ریزش دیوار ملک خود. در این موارد، ضرر وارد به همسایه تا اندازهای که متعارف و معمول باشد، پذیرفته است. منظور از تصرف متعارف، اقداماتی است که در شرایط عادی و بر اساس عرف محل انجام میشود، نه اقدامات غیرمعمول یا افراطی. در عمل، تشخیص اینکه آیا تصرفی متعارف است یا نه، به عرف جامعه و نظر کارشناس بستگی دارد و در صورت اختلاف، دادگاه تصمیم میگیرد.