این ماده به رابطهٔ حقوقی میان مالک طبقهٔ پایین (زیرین) و مالک طبقهٔ بالا (غرفهٔ فوقانی) در یک ساختمان میپردازد. طبق این حکم، هیچیک از این دو مالک حق ندارد دیگری را مجبور کند که دیوارها یا سقف مشترک بین واحدهایشان را تعمیر کند یا در هزینهٔ این تعمیرات مشارکت نماید. یعنی اگر سقف یا دیوار نیاز به مرمت داشته باشد، هر مالک بهتنهایی تصمیمگیرنده است و نمیتواند همسایهٔ خود را به این کار وادار کند. مفهوم عملی این ماده این است که در ساختمانهای دارای طبقات، هزینه و مسئولیت تعمیر دیوارها و سقف بهطور خودکار بر دوش هر دو مالک نیست. بلکه هرکس تنها در قبال بخشی از بنا که در مالکیت اوست مسئول است و اجبار قانونی برای مشارکت در تعمیرات بخش مشترک وجود ندارد. با این حال، این حکم مانع از توافق داوطلبانهٔ طرفین برای تعمیر مشترک نیست. نتیجهٔ این قاعده آن است که اگر یکی از مالکان از تعمیر دیوار یا سقف خودداری کند، مالک دیگر نمیتواند از طریق دادگاه او را ملزم به انجام تعمیر یا پرداخت هزینه کند. اما در عمل، اگر خرابی به واحد دیگر آسیب بزند، ممکن است مسئولیت مدنی یا قواعد همسایگی وارد عمل شود که خود موضوعی جداگانه است.