در قانون مدنی، پلههایی که به طبقهی بالایی یک ساختمان منتهی میشوند، به طور پیشفرض جزو مالکیت صاحب آن طبقه به حساب میآیند. این یعنی اگر دو طبقه در یک ساختمان وجود داشته باشد، پلههای طبقهی دوم عمدتاً متعلق به مالک واحد بالایی است، مگر اینکه مدرکی وجود داشته باشد که خلاف این را نشان دهد. برای مثال، ممکن است در سند رسمی یا قرارداد فروش، مالکیت پلهها به شخص دیگری واگذار شده باشد. این حکم قانونی یک قاعدهی تفسیری است و در مواردی که مالکیت پلهها مشخص نیست، به کار میآید. بار اثبات بر عهدهی کسی است که ادعا میکند پلهها به صاحب طبقهی فوقانی تعلق ندارد. بنابراین، اگر همسایهای یا مالک طبقهی پایین مدعی مالکیت بخشی از پلهها باشد، باید دلیل محکمهپسند ارائه دهد. نکتهی کاربردی این ماده در دعاوی مربوط به راه پلههای مشاع یا اختلاف بر سر تعمیر و نگهداری پلههاست. در صورت نبود توافق کتبی، قانون جانب مالک طبقهی بالایی را میگیرد و او را مالک پلههای منتهی به واحدش میداند.