وقتی دو طبقه از یک ساختمان به دو نفر مختلف تعلق داشته باشد، قانون برای مشخص کردن مالکیت دیوارها و سقف مشترک بین آنها قاعدهای دارد. بر اساس این قاعده، مالک طبقه پایین دیوارهای اتاق خود را به طور اختصاصی مالک است و همسایه طبقه بالا نیز دیوارهای غرفه (همان طبقه بالا) را به تنهایی دارد. اما سقفی که بین این دو طبقه قرار گرفته (یعنی سقف طبقه پایین که کف طبقه بالا هم محسوب میشود) به صورت مشترک بین هر دو مالک است. این حکم قانونی در عمل به این معناست که هر یک از مالکین میتواند در محدوده دیوار اختصاصی خود بدون اجازه دیگری تصرف کند، مثلاً کمد دیواری نصب کند یا رنگ بزند. ولی برای هرگونه دخل و تصرف در سقف مشترک، مثل سوراخ کردن یا تعمیر آن، باید رضایت طرف دیگر را جلب کند. البته این قاعده در جایی اعمال میشود که در سند مالکیت یا قرارداد خصوصی، ترتیب دیگری تعیین نشده باشد. نکته: واژه «متصرف» در اینجا به معنای «کسی که حق تصرف و استفاده دارد» به کار رفته، نه صرفاً کسی که در عمل چیزی را در دست دارد. بنابراین این ماده تکلیف مالکیت و حق استفاده از دیوارها و سقف را روشن میکند و از بروز اختلاف در این زمینه جلوگیری مینماید.