فرض کنید دو همسایه دیوار مشترکی دارند که بین دو خانه قرار گرفته است. اگر این دیوار خراب شود یا نیاز به تعمیر داشته باشد، هیچکدام از آنها حق ندارد دیگری را مجبور کند که بهتنهایی هزینه یا زحمت بازسازی یا تعمیر آن را به عهده بگیرد. هر شریکی مختار است در اینباره تصمیم خود را بگیرد و نمیتوان او را به مشارکت در این کار وادار ساخت. با این حال، یک استثنا وجود دارد: اگر خرابی یا نبود تعمیر دیوار باعث ضرری شود که به هیچ راه دیگری قابل جلوگیری نیست، آنگاه شریکی که در معرض ضرر است میتواند از دیگری بخواهد که در بنای یا تعمیر دیوار همکاری کند. مثلاً اگر دیوار آنقدر فرسوده شود که خطر ریزش داشته باشد و راه دیگری مانند نصب ستون یا حصار موقت برای جلوگیری از خسارت وجود نداشته باشد، در این صورت شریک دیگر ناچار است در تعمیر یا بازسازی شرکت کند. در عمل، منظور از «ضرر» در این ماده زیانهای جانی یا مالی جدی است که با صرفنظر از تعمیر دیوار حتماً رخ میدهد. پس اگر ضرر قابل دفع با روشی سادهتر باشد، باز هم اصل بر عدم اجبار باقی میماند و هر شریکی در تصمیمگیری مستقل است.