این حکم دربارهٔ دیواری است که میان دو ملک همسایه کشیده شده و نشانههایی مانند تیرهای سقف یا دریچهها فقط در یک طرف آن دیده میشود. در چنین حالتی قانونگذار آن دیوار را بهطور کامل متعلق به مالک همان طرف میداند، مگر این که همسایهٔ دیگر بتواند خلاف این امر را اثبات کند. منظور از «قرائن اختصاصی» همان نشانههایی است که مالکیت انحصاری یک نفر بر دیوار را نشان میدهد، مانند جای تیرهای چوبی یا پنجرههایی که فقط در یک سمت دیوار قرار دارند. در عمل اگر همسایهای مدعی مالکیت مشترک یا حق استفاده از دیوار باشد، باید ادلهٔ محکمهپسندی ارائه دهد تا این فرض قانونی را بشکند. تا پیش از اثبات خلاف، دیوار کاملاً در اختیار صاحب آن طرف است و او میتواند هر تصرفی که بخواهد در آن انجام دهد، مانند نصب تأسیسات یا حتی تخریب در چارچوب قوانین.