این ماده از قانون مدنی به نشانههایی میپردازد که در دعاوی ملکی برای اثبات مالکیت یا حق تصرف به کار میروند. وقتی کسی در یک زمین یا ملک ساختمانی بنا کند، آن را با آجر و سنگ به طور منظم بچیند (ترصیف) یا تیر سقف را در جایی قرار دهد، این کارها از نظر قانونی نشانهی آن است که او آن مکان را در تصرف خود دارد و به آن اختصاص داده است. منظور از «تصرف» یعنی تسلط عملی بر یک شیء، و «اختصاص» یعنی آن شیء ویژه و مخصوص به آن شخص شده باشد. این قرائن در دادگاهها برای تشخیص مالک یا متصرف واقعی استفاده میشود، بهویژه وقتی سند رسمی وجود نداشته باشد یا بین طرفین اختلاف پیش بیاید. مثلاً اگر کسی در زمین بایری دیوار بکشد یا سقفی بگذارد، این اقدامات به نفع او به عنوان نشانهی تصرف تفسیر میشود. البته این قرائن قطعی نیستند و ممکن است در برابر دلایل قویتر مانند سند رسمی یا شهادت شهود، اعتبار خود را از دست بدهند.