در قانون مدنی ایران، هر دیواری که میان دو ملک همسایه کشیده شده باشد، به طور پیشفرض مالکیت مشترک دارد. یعنی هر دو همسایه به یک اندازه در آن دیوار حق دارند و نمیتوانند بدون رضایت یکدیگر در آن تصرفی کنند. این حکم قانونی برای جلوگیری از اختلاف و دعواهای ملکی وضع شده است. با این حال، این قانون استثنا هم دارد. اگر نشانه یا مدرکی وجود داشته باشد که ثابت کند دیوار متعلق به یکی از دو طرف است، آنگاه دیوار مشترک محسوب نمیشود. مثلاً اگر در اسناد ملکی یا قرارداد بین همسایهها نوشته شده باشد که دیوار مال یکی از آنهاست، یا شواهد فیزیکی مثل پنجره یا درگاه فقط در سمت یک ملک وجود داشته باشد، آن دیوار اختصاصی خواهد بود. در عمل، این ماده به این معناست که تا وقتی خلافش ثابت نشود، هر دو همسایه باید هزینه تعمیر و نگهداری دیوار را به طور مساوی بپردازند و هیچکدام نمیتواند بدون اجازه دیگری دیوار را بلندتر کند یا در آن تغییری ایجاد نماید.