هرگاه کسی در ملک دیگری حقی داشته باشد، مثلاً حق ارتفاق یا انتفاع، نمیتواند هر طور که دلش میخواهد از آن ملک استفاده کند. محدودهٔ اختیارات او یا با توافق اولیه تعیین شده یا باید مطابق عرف و عادت رایج باشد. به عبارت دیگر، اگر در قرارداد مشخص شده که حق استفاده تا چه حد است، همان اندازه مجاز است و اگر تعیین نشده، باید به اندازهای باشد که برای بهرهبرداری معمول و متعارف از آن حق لازم است. این قانون از سوءاستفادهٔ صاحب حق جلوگیری میکند تا به مالک اصلی آسیبی وارد نشود. برای مثال، اگر کسی حق عبور از زمین دیگری دارد، نمیتواند آن زمین را به پارکینگ تبدیل کند یا هر روز با کامیون از آن رد شود، مگر اینکه چنین چیزی در قرارداد پیشبینی شده باشد. در غیر این صورت، فقط عبور معمولی و ضروری برای رسیدن به ملک خود مجاز است. تخلف از این قاعده، ضمانآور است و مالک میتواند جلوی تجاوز را بگیرد یا خسارت وارده را مطالبه کند.