این ماده دربارهٔ یکی از پیامدهای طبیعی حقارتفاق صحبت میکند. حقارتفاق یعنی حقی که یک نفر روی ملک دیگری پیدا میکند تا از آن ملک بهرهای ببرد، مثلاً از آب چشمه یا حوض همسایه استفاده کند. نکتهای که ماده ۱۰۴ به آن اشاره دارد این است که وقتی چنین حقی وجود دارد، صاحب حق به طور خودکار حق دسترسی به آن منبع را هم دارد. یعنی اگر کسی حق آببرداری از حوض همسایه را دارد، برای برداشتن آب باید بتواند از زمین او عبور کند و به حوض برسد. در غیر این صورت، حق آببرداری او عملاً بیفایده میشود. مفهوم این ماده در عمل خیلی روشن است: هر حقی لوازم و مقدمات خودش را هم میطلبد. قانونگذار با این حکم میخواهد از تضییع حق جلوگیری کند و نگوید که صاحب حق فقط میتواند آب را مصرف کند اما راهی برای رسیدن به آن ندارد. بنابراین، اگر کسی حق شرب از چشمهٔ دیگری را دارد، حق عبور از زمین او تا سر چشمه را هم دارد، حتی اگر در سند حقارتفاق صریحاً به این عبور اشاره نشده باشد. این حکم برای همهٔ انواع حقارتفاق مثل حق عبور برای رسیدن به جادهٔ اصلی یا حق کشیدن لوله از زمین دیگری هم صادق است.