این ماده میگوید اگر در ملک شخصی یک چشمه پدیدار شود (مثلاً بر اثر بارندگی یا عوامل طبیعی)، آن چشمه به مالک آن زمین تعلق دارد. اما اگر شخص دیگری پیش از آن از آن چشمه مالکیت یا حق استفاده (مثل حق آببرداری) داشته باشد، حق او محفوظ است. منظور از «حق انتفاع» یعنی اجازه بهرهبرداری از آب چشمه، مانند وقتی که همسایهای از قدیم از آن آب استفاده میکرده است. پس حکم ماده فقط در جایی اجرا میشود که چشمه تازه پدید آمده و سابقه حقی برای دیگری وجود نداشته باشد.