حق ارتفاق به این معناست که شخصی میتواند از ملک دیگری بهرهای ببرد، بدون اینکه مالک آن ملک باشد. مثلاً حق عبور از زمین همسایه یا حق کشیدن لوله آب از باغ دیگری. این حق مالکیت بر خود ملک ایجاد نمیکند، بلکه فقط اجازه استفاده محدود از آن را میدهد. ارتفاق یک حق عینی است؛ یعنی مستقیماً به ملک شخص دیگر تعلق میگیرد و با انتقال ملک، این حق نیز منتقل میشود. بنابراین، اگر کسی ملکی را بخرد که قبلاً حق ارتفاقی روی آن وجود داشته، خریدار موظف به رعایت آن حق است. این ماده پایه و اساس قواعد ارتفاق را در قانون مدنی ایران تعیین میکند.