کاربری منافع یک وقف عام (مثل درآمد یک ملک وقفی) ممکن است گاهی نامشخص باشد؛ یعنی واقف در زمان وقف تعیین نکرده است که این منافع باید صرف چه کاری شود. در این صورت، قانون میگوید این منافع باید در راههای عامالمنفعه (مثل احداث مدرسه، بیمارستان، تعمیر پل و امثال آن) هزینه شود. استثنا هم دارد: اگر واقف برای بخشی از آنها مصرفی مشخص کرده باشد (هرچند کلی)، همان بخش مصرف میشود. حالت دیگر این است که مصرف معینی که واقف تعیین کرده (مثلاً کمک به دانشجویان) به هر دلیل ممکن نباشد؛ مثلاً آن گروه مخاطب از بین رفته باشند یا شرایط تحقق آن غیرممکن شده باشد. در این صورت هم باز منافع باید به مصارف عامه (بریات عمومی) برسد، نه این که وقف تعطیل شود یا به مصرف دیگری برسد که از قصد واقف دور است. به بیان دیگر، هرگاه منافع وقف عام مسیر مشخصی نداشته باشد یا مسیر مشخص آن ناشدنی باشد، قانون یک مسیر جایگزین عقلایی تعیین کرده: صرف در امور خیریه و عمومی. موقوفعلیهم (کسانی که وقف برای آنها شده) در این حالت تعیین نمیشوند و نهاد متولی وقف باید این منابع را در همان جهت عامالمنفعه هزینه کند.