هرگاه به هر دلیلی فروش مال وقفی مجاز شود، قانون میگوید که باید مال فروخته شده را به چیزی تبدیل کرد که به هدف واقف (کسی که وقف کرده) نزدیکتر باشد. یعنی پول حاصل از فروش را نمیتوان هر طور که خواست خرج کرد، بلکه باید با آن مالی خرید که همان کاربرد و نیت وقف اولیه را داشته باشد. مثلاً اگر واقف مدرسهای وقف کرده و آن مدرسه خراب شود و چارهای جز فروش نباشد، پول فروش را باید صرف خرید یا ساخت مدرسهای دیگر کرد، نه مثلاً خرید مسجد یا درمانگاه. این قانون ضامن این است که نیت واقف تا حد امکان حفظ شود و وقف از مسیر اصلی خود خارج نشود. در عمل، این ماده زمانی کاربرد پیدا میکند که دادگاه یا متولی وقف مجوز فروش عین موقوفه را صادر کرده باشد. در آن صورت، هر اقدامی برای تبدیل مال باید زیر نظر مرجع صلاحیتدار و با رعایت نزدیکترین مصداق به هدف واقف انجام گیرد.