این حکم برای زمانی است که واقف در وقفنامه نگفته باشد هزینههای نگهداری و تعمیر ملک وقفی از کجا باید تأمین شود. در چنین حالتی هر پولی که از موقوفه به دست میآید، پیش از آنکه به مصرف پرداخت درآمد به موقوفعلیهم (کسانی که وقف برای آنها شده) برسد، باید صرف کارهای ضروری مثل تعمیر ساختمان، تعویض لولههای فرسوده یا فراهم کردن وسایل لازم برای بهرهبرداری از ملک شود. منطق این قانون این است که اگر موقوفه خراب شود یا اصلاً قابل استفاده نباشد، منفعتی هم برای موقوفعلیهم باقی نمیماند. بنابراین اولویت با حفظ اصل مال وقف است. مخارج تعمیر و اصلاح موقوفه از قبیل تعمیر سقف، دیوار، تأسیسات و هر کاری که برای ادامه بهرهبرداری از ملک لازم باشد، بر حق استفاده موقوفعلیهم مقدم است. نتیجه عملی این ماده آن است که متولی یا هر کس که اداره موقوفه به عهده اوست، اگر درآمدی از موقوفه وصول کند، نمیتواند آن را بلافاصله بین موقوفعلیهم تقسیم کند، مگر اینکه اول هزینههای جاری و ضروری ملک را بپردازد. هرگاه واقف ترتیب خاصی داده باشد (مثلاً تعیین کرده باشد که ابتدا درآمد به موقوفعلیهم برسد و هزینه تعمیر از جای دیگر تأمین شود)، آن ترتیب معتبر است.