وقفنامهای را تصور کنید که در آن واقف دو نفر را به عنوان متولی تعیین کرده است. اگر در سند وقف نوشته شده باشد که هر یک از آنها بهطور مستقل اجازه اداره موقوفه را دارند، یعنی هر متولی میتواند به تنهایی و بدون نیاز به موافقت دیگری در امور موقوفه تصمیم بگیرد و عمل کند. در این صورت، اگر یکی از متولیان فوت کند، متولی باقیمانده همچنان به کار خود ادامه میدهد و نیازی به تعیین جانشین نیست. اما اگر در وقفنامه تصریح شده باشد که متولیان باید با هم و به صورت جمعی تصمیم بگیرند، وضع فرق میکند. در این حالت، هیچیک از متولیان نمیتوانند به تنهایی و بدون تأیید دیگری، کاری انجام دهند. حال اگر یکی از آنها فوت کند، چون امکان تصمیمگیری جمعی از بین رفته، دادگاه (حاکم شرع) شخص دیگری را به متولی باقیمانده اضافه میکند تا امور موقوفه همچنان با نظر دو نفر اداره شود. نکته عملی این است که هنگام تنظیم وقفنامه، واقف باید روشن کند که متولیان به صورت مستقل یا مشترک عمل میکنند، زیرا این انتخاب سرنوشت اداره موقوفه را پس از فوت هر یک از آنها مشخص میکند.