در قانون، وقتی کسی در یک وقف نامه به عنوان متولی تعیین میشود، این اختیار را دارد که در ابتدا تولیت (یعنی سرپرستی و اداره امور وقف) را بپذیرد یا از آن صرف نظر کند. اگر شخص تصمیم بگیرد که بپذیرد، دیگر حق انصراف ندارد و باید تا آخر مسئولیت خود را انجام دهد. اما اگر همان اول رد کند، از نظر قانونی انگار که اصلاً برای این کار انتخاب نشده است و وظیفهای بر عهده او نیست. نکته مهم این است که این حق انتخاب فقط یک بار و در همان ابتدا وجود دارد. پس از پذیرش، شخص نمیتواند بعداً به بهانهای از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند. قانون این را برای حفظ ثبات و نظم در اداره امور وقف و جلوگیری از هرج و مرج وضع کرده است. این ماده برای همه وقفهایی که در آنها واقف (کسی که مال را وقف کرده) شخصی را به عنوان متولی تعیین میکند، کاربرد دارد. نتیجه عملی آن هم این است که متولی باید پیش از پذیرش، خوب فکر کند و از عهده وظایفش مطمئن باشد، چون پس از قبول، راه برگشتی وجود ندارد.