اگر کسی مالی را برای مصالح عمومی وقف کند، مانند وقف برای فقرا یا بیمارستانها، خودش هم میتواند از آن منتفع شود. یعنی این طور نیست که چون واقف است، دیگر نتواند از منافع آن وقف استفاده کند. برای مثال، اگر شخصی زمینی را برای ساخت درمانگاه وقف کند، خودش هم در صورت نیاز میتواند به عنوان بیمار از آن درمانگاه استفاده کند. این حکم مخصوص زمانی است که وقف برای عموم باشد و واقف هم جزو همان گروه عمومی قرار گیرد. در واقع، قانون این حق را برای واقف محفوظ نگه داشته است. بنابراین، صرف واقف بودن باعث محرومیت او از بهرهبرداری از موقوفه نمیشود، مگر اینکه خودش در شرایط وقف استثنا شده باشد.