این ماده میگوید که انسان نمیتواند مالی را وقف کند و خودش را جزو کسانی قرار دهد که از درآمد یا سود آن مال استفاده میکنند. یعنی اگر کسی ملک یا سرمایهای را وقف کند، حق ندارد شرط کند که خودش هم از منافع آن بهرهمند شود یا بخشی از عواید آن را به خودش اختصاص دهد. همچنین نمیتواند تعیین کند که از درآمد موقوفه، بدهیهایش پرداخت شود یا هزینههای شخصیاش تأمین گردد. این حکم هم در زمان حیات واقف و هم پس از مرگ او یکسان است. به عبارت دیگر، حتی اگر کسی در وصیتنامه شرط کند که پس از مرگش، درآمد موقوفه صرف مخارج خود او (مثلاً کفن و دفن یا ادای دیونش) شود، چنین شرطی باطل است. دلیل این حکم آن است که وقف باید برای استفاده دیگران باشد و واقف نمیتواند خودش را در زمره ذینفعان قرار دهد. نتیجه حقوقی این بطلان آن است که چنین وقفی از ابتدا بیاعتبار تلقی میشود و اثری ندارد. مالکیت مال همچنان برای واقف باقی میماند و او میتواند هر تصرف دیگری در آن انجام دهد، مگر این که شرایط دیگری مثل وصیت یا صلح را رعایت کرده باشد.