اگر واقف در یک سند وقف، هم برای کسانی که در زمان وقف زندهاند و هم برای کسانی که هنوز به دنیا نیامدهاند (معدوم) سهمی تعیین کند، وقف نسبت به سهم افراد زنده درست و معتبر است. اما آن بخش از وقف که برای اشخاصی است که در آینده به دنیا میآیند، از ابتدا باطل محسوب میشود. برای مثال اگر خانهای را وقف کند که یک سوم درآمد آن به «فرزندان فعلی من» و دو سوم به «فرزندانی که بعداً به دنیا میآیند» برسد، تنها یک سوم فرزندان فعلی وقف صحیح است و دو سوم دیگر باطل بوده و مانند مالی بدون وقف، به مالکیت خود واقف یا ورثه او برمیگردد. نتیجه این ماده این است که وقف تنها بر شخص یا چیزی که در زمان وقف وجود دارد (موجود) امکانپذیر است و نمیتوان موجودی را برای کسانی که هنوز به وجود نیامدهاند حبس کرد. این حکم یک طرفه نیست و اگر فرد معدوم بعداً به دنیا بیاید، باز هم وقف برای او باطل است.