این ماده دربارهٔ گسترهی وقف است و میگوید هر چیزی که به طور طبیعی یا بر اساس عرف و عادت، جزئی از مال وقف شده به حساب بیاید یا از توابع و متعلقات آن باشد، خودبهخود داخل در وقف میشود. مثلاً اگر یک باغ را وقف کنید، درختان و آب آن نیز جزو وقف محسوب میشوند، مگر اینکه واقف صریحاً آنها را از وقف خارج کرده باشد. نکتهای که در اینجا اهمیت دارد این است که واقف میتواند برخی از اجزای طبیعی یا عرفی مال را از وقف جدا کند، اما این استثنا باید به همان شکلی صورت گیرد که در قانون برای بیع (فروش) پیشبینی شده است. یعنی اگر عرفاً چیزی جزء مال محسوب میشود، برای خارج کردن آن نیاز به تصریح و اعلام جداگانه در متن وقفنامه وجود دارد. در عمل، این ماده به این معناست که وقف شامل همهی اجزای جدانشدنی و ملحقات عرفی مال میشود و نیازی به ذکر تکبهتک آنها در وقفنامه نیست. اما اگر واقف بخواهد بخشی از این متعلقات را از وقف خارج کند، باید صراحتاً آن را شرط کند وگرنه همه چیز در وقف داخل خواهد بود.