اگر کسی بدهکار باشد و تمام یا بخشی از دارایی خود را وقف کند بهگونهای که نتواند از آن محل بدهیهایش را بپردازد، این وقف درست و معتبر نخواهد بود مگر اینکه طلبکاران آن را تأیید کنند. منظور از «دیان» همان طلبکاران یا بستانکاران هستند. در عمل، اگر واقف بدهکار باشد و وقف او به زیان طلبکاران تمام شود، طلبکاران میتوانند به وقف اعتراض کنند و تا زمانی که اجازه ندهند، وقف از نظر حقوقی نافذ نیست. این حکم برای جلوگیری از سوءاستفاده بدهکارانی وضع شده که میخواهند با وقف کردن اموال خود، دارایی را از دسترس طلبکاران خارج کنند. تأثیر این ماده در دعاوی حقوقی آن است که طلبکار میتواند با اثبات بدهکار بودن واقف و اضرار وقف به حقوق خود، از دادگاه بخواهد وقف را باطل اعلام کند مگر اینکه خودش به آن رضایت داده باشد. بنابراین، وقفکننده بدهکار پیش از وقف باید وضعیت بدهی خود را در نظر بگیرد.