وقف تنها بر اموالی درست است که خودِ مال از بین نرود و بتوان در کنار حفظ آن، از منافعش استفاده کرد. برای نمونه، یک خانه یا باغ را میتوان وقف کرد چون ساختمان و درختان آن باقی میمانند و سودشان به دیگران میرسد؛ ولی خوراکیها یا پول نقد را نمیتوان وقف نمود چون با مصرف شدن، عینِ مال نابود میشود. این قانون میان نوع مال فرقی نمیگذارد: چه مال «منقول» باشد مانند خودرو یا کتاب، چه «غیرمنقول» مانند زمین و ساختمان، تا وقتی که اصل آن باقی بماند و بتوان از سودش بهره برد، وقفش رواست. همچنین مال میتواند «مشاع» باشد یعنی میان چند نفر مشترک، یا «مفروز» یعنی جدا و مشخص. نتیجه آن که اگر کسی بخواهد مالی را وقف کند، نخست باید بررسی کند که آیا آن مال پس از استفاده از منافعش همچنان پابرجاست یا خیر. در غیر این صورت، وقف باطل است و شرعاً و قانوناً اعتبار ندارد.