برای اینکه وقف به درستی شکل بگیرد، باید دو رکن اصلی وجود داشته باشد: نخست، واقف (کسی که مال خود را وقف میکند) با لفظی که به روشنی معنای وقف را برساند، اراده خود را اعلام کند. مثلاً بگوید «این خانه را وقف کردم». این اعلام را در اصطلاح حقوقی «ایجاب» میگویند. پس صرف نیت قلبی کافی نیست و باید به صراحت و با لفظ مشخص اظهار شود. دومین رکن، قبول کردن وقف از سوی کسانی است که وقف به نفع آنها انجام میشود (موقوفعلیهم). اگر این افراد مشخص و محدود باشند، مانند وقف بر فرزندان و نوادگان، باید همان گروه اول یا نماینده قانونی آنها (مثل ولی یا قیم) وقف را بپذیرند. اما اگر موقوفعلیهم نامحدود و نامشخص باشند، مثل وقف بر فقرا یا مصالح عمومی مانند ساخت مسجد یا بیمارستان، دیگر نیازی به قبول تکتک افراد نیست و در این صورت قبول حاکم (که امروزه نماینده دادستان یا سازمان اوقاف است) برای صحت وقف الزامی است.