در قانون مدنی، حبس نوعی وقف است که در آن، مالک سود یا منفعت مال خود را برای مدت معین یا تا پایان عمر به کسی واگذار میکند. ماده ۴۷ میگوید که این قرارداد تا زمانی درست و معتبر است که مال به دست شخصی که منفعت برای او تعیین شده (محبوسله) برسد. یعنی صرف نوشتن سند یا قول دادن کافی نیست و تحویل گرفتن مال توسط طرف مقابل الزامی است. اگر مال تحویل داده نشود، حبس باطل است و هیچ اثری ندارد. این شرط برای هر نوع حبس، چه مادامالعمر و چه موقت، یکسان است. پس در عمل، تا زمانی که محبوسله مال را قبض نکند، نمیتواند از منافع آن استفاده کند و حبس از نظر قانونی شکل نمیگیرد.